Het stuur uit handen geven: eng, of niet?
Regelmatig kom ik in mijn werk als communicatiestrateeg bestuurders en organisaties tegen die het moeilijk vinden om, wat zij noemen, ‘het stuur uit handen geven’. Daarmee bedoel ik: niet altijd zelf op zoek gaan naar antwoorden op veranderingen of ontwikkelingen in organisatie of omgeving, maar daarvan heel bewust een proces te maken met stakeholders én doelgroepen samen.
Dat voelt misschien wel als ‘het stuur uit handen geven’, alleen is het effect juist precies het omgekeerde. Door betrokkenheid van externen ontstaat draagvlak voor een oplossing voor of een antwoord op een vraagstuk, ontwikkeling of probleem dat er anders op die manier niet was gekomen. Zeker in een tijd als die van nu, waarin waarden onder druk staan en belangen botsen. Met dat sámen ontwikkelde antwoord of die oplossing bouw je aan voorspelbaarheid en betrouwbaarheid en geef je als bestuurder en organisatie weer richting en (handelings)perspectief.
Uiteraard vraagt dit om een zorgvuldig proces, waarin je ook helder mogelijkheden en onmogelijkheden aangeeft. Anders gezegd: een proces waarin de spelregels helder zijn en door iedereen ook worden onderschreven.
Immers, sámen ontwikkelen betekent ook: naar elkaar luisteren, vragen stellen, aanpassen, testen, kwetsbaar willen en durven zijn, maar ook aangeven waar jouw eigen grenzen liggen.
Mijn ervaring hiermee is dat het eigenlijk altijd lukt en dat iedereen groeit door ‘het stuur uit handen te geven’. Wat is jouw ervaring hiermee? Ben je het hiermee eens? Of juist niet? Laat het weten!
NB: de foto is een eigen foto waarin met hulp van AI het nummerbord onleesbaar is gemaakt.